ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΚΑΦΕ ΣΤΗΝ ΑΙΘΙΟΠΙΑ

Το ταξίδι της δημιουργίας ενός καφέ Dimello μέσα από τις φάρμες καλλιέργειας καφέ στην Αιθιοπία.

Πού είμαστε τελικά??

Τα πράγματα εδώ είναι πολύ διαφορετικά από την Ινδία. Κατευθυνθήκαμε  προς Υirgacheffe & Sidamo. Είναι δύο πολύ γνωστές περιοχές για τον καφέ τους , ειδικά το Υirgacheffe είναι πολύ γνωστό για την ποιότητά του, παρόλα αυτά είναι ένα χωριό τελείως απεριποίητο, σχεδόν στο πουθενά… απλά δύο χωματόδρομοι που τέμνονται κάθετα… Να φανταστείτε , φτάσαμε στο χωριό, περάσαμε τη μέρα μας εκεί, μείναμε το βράδυ κι ακόμα αναρωτιόμασταν αν σίγουρα ήμασταν εκεί ή όχι…

Η πολύπλοκη διαδρομή του καφέ…

Καλλιέργειες οργανωμένες γενικότερα στην Αιθιοπία δεν υπάρχουν αλλά η περιοχή βγάζει πολύ καλό καφέ… ακολουθείται εντελώς διαφορετική πρακτική από τις άλλες χώρες καφεκαλλιέργειας. Εδώ ο καθένας έχει το «μπαξέ» του όπου καλλιεργεί τα λαχανικά που χρειάζεται για να σιτευτεί, τα οποία δεν είναι και πολλά, στην καλύτερη περίπτωση να έχει και κάποιο ζώο και παράλληλα έχει δύο καφεόδεντρα ίσα ίσα για να πουλάει τους καρπούς και να παίρνει σαν αντίτιμο ένα πολύ μικρό ποσό… όπως καταλαβαίνετε δεν είναι ότι ζει από τον καφέ…

Άρα θα λέγαμε ότι καφές είναι σε άγρια μορφή που μεγαλώνει στις αυλές των χωρικών… οι οποίοι είναι πάρα πολλοί … Η αλυσίδα είναι περίεργη και λίγο μοναδική, όπου ο κάθε χωρικός ακριβώς επειδή έχει πολύ μικρή παραγωγή, δεν έχει ιδιαίτερη γνώση για τον καφέ, δεν ελέγχει την ποιότητα και σύμφωνα με όσα έχει μάθει από τους γονείς του, προχωρά στη συγκομιδή των καρπών και τους πηγαίνει μέχρι την άκρη του δρόμου, όπου υπάρχει ένας χωρικός ο οποίος έχει κάτι πολύτιμο!! … έχει ζυγαριά.

Αυτός λοιπόν ζυγίζει τον καφέ και τον αγοράζει από τον χωρικό… Στη συνέχεια υπάρχει άλλος χωρικός  ο οποίος έχει κάτι ακόμα πιο πολύτιμο… έχει φορτηγό!! Είναι επομένως σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από αυτόν με τη ζυγαριά, κι έχει τη δυνατότητα να αγοράζει τον καφέ τους.

Υπάρχει και ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα   ο οποίος έχει ή διαχειρίζεται  ένα washing station οπότε οι άνθρωποι με τα φορτηγά πουλάνε σε αυτούς όλον τον καφέ  που έχουν συγκεντρώσει.

Τέλος οι ιδιοκτήτες των washing stations πουλάνε στους εξαγωγείς ή είναι οι ίδιοι εξαγωγείς εάν είναι σε θέση να εξάγουν τον καφέ.

Οπότε παραδοσιακά η διαδρομή του καφέ στην Αιθιοπία είναι μεγάλη και πολύπαθη παρόλα αυτά είναι τόσο φανταστικός ο καφές και με πολλές ποικιλίες οι οποίες παραμένουν ακόμα άγνωστες …

Υπάρχουν και κάποιες μεγάλες οργανωμένες φάρμες όπου οι ιδιοκτήτες τους είναι και εξαγωγείς αλλά πολύ λίγοι ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία…

Και υπάρχουν κι αυτοί που έχουν μικρότερες εκτάσεις και πουλάνε απευθείας στα washing stations. Μπορούν αυτοί δηλαδή να έχουν μία παραγωγή ικανή να γεμίσει ένα φορτηγό και να την στείλει στο washing station.

Από οργάνωση… πάσχουμε!

Εδώ δε μιλάμε επομένως για σπίτια, σχολεία κλπ …η μόνη οργάνωση που μπορούμε να πούμε ότι έχουν είναι σε επίπεδο αγροτικών συνεταιρισμών όπου οι μικροπαραγωγοί μιας περιοχής αντί να πουλάνε στον επιχειρηματία που έχει washing station, τα πουλάνε στον οργανωμένο συνεταιρισμό που έχει τις απαραίτητες εγκαταστάσεις και τα washing stations και σε ένα μεγάλο βαθμό μπορεί να είναι και ο εξαγωγέας, όχι όμως πάντα…

Οπότε είναι μια περίπλοκη δομή η αλυσίδα διαδρομής του καφέ στην Αιθιοπία.. που καθιστά τον αιθιοπικό καφέ τόσο δύσκολο να κατανοηθεί πλήρως – πολιτισμικά, πολιτικά και οικονομικά. Προσθέστε σε αυτό το γεγονός ότι η γενετική ποικιλότητα του καφέ εδώ είναι ασύγκριτη σε παγκόσμιο επίπεδο – υπάρχει 99% περισσότερο γενετικό υλικό στον καφέ της Αιθιοπίας από ό, τι σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο.

Έτσι το πώς μεγαλώνει ένα δέντρο εξαρτάται τόσο από το γεννητικό χαρακτήρα του δέντρου όσο και από τον τρόπο που το περιποιείται ο καλλιεργητής. Στην Αιθιοπία τα δέντρα μεγαλώνουν σα βεντάλιες γιατί ποτέ κανένας δεν τα φροντίζει, δεν τα κλαδεύει … είναι αδύνατα, καθόλου πυκνόφυλλα, γύρω στα 2μ με  μερικά κλαδιά ανοίγουν ανεξέλεγκτα… Κι εδώ όπως και σε πολλές άλλες χώρες όλα αναπτύσσονται ανάμεσα σε άλλα δέντρα ή ψηλά φυτά…

Η τελετουργία του καφέ…

Ο καφές στην Αιθιοπία απολαμβάνεται συχνά ως μέρος μιας «τελετουργικής» προετοιμασίας, ένας τρόπος συγκέντρωσης της οικογένειας, των φίλων και των συνεργατών γύρω από ένα τραπέζι για συνομιλία και κοινότητα. Η πιο ηλικιωμένη γυναίκα του νοικοκυριού ψήνει τον καφέ σε ένα τηγάνι και τον αλέθει πριν τον αναμίξει με ζεστό νερό σε ένα σκεύος που λέγεται «jebena». Σερβίρει το έντονο υγρό σε μικρά φλιτζάνια και στη συνέχεια προσθέτει φρέσκο βραστό νερό ως διπλή μέθοδος παρασκευής. Η διαδικασία διαρκεί περίπου μία ώρα από την αρχή μέχρι το τέλος και θεωρείται τακτική παράσταση φιλοξενίας.

 

Όπως καταλάβατε, τελείως διαφορετική η νοοτροπία των καφεκαλλιεργητών στην Αιθιοπία… Πάμε τώρα Βραζιλία?

Scroll